Blog

Ik haat het en ik hou ervan…

Heel vaak gaat het goed, dan kan ik de emotionele pijn verdragen. Maar soms doet het emotionele zoveel pijn dan fysieke pijn beter is om te voelen. Dan is dat mes zo uitnodigend, zo ongelofelijk uitnodigend om over mijn huid en te trekken, de pijn te voelen. Alles om maar even niet de pijn van mijn emoties te hoeven voelen.

Vanavond was helaas weer zo’n moment, na een hele lange poos niet meer geautomutileerd te hebben, ging het vanavond mis. Ik zag een foto van een ex en toen ik  daarna op zijn Facebook had gekeken ging het mis. Alle pijn die ik toen voelde, al het verdriet en haat knapte in mij. Die foto en dat profiel maakte alles los wat ik niet wilde voelen en voordat ik het wist… ging het mes door mijn vlees heen. Het voelde zo goed om mijn emotionele pijn niet meer te voelen, maar alleen te zijn met het mes en mijn pijn. Ik weet niet waarom ik de drang om zijn Facebook te bezoeken zo intens was en waarom ik het deed. Ik weet alleen dat ik het gewoon niet meer trok. Bij alle gedachtes die ik voelde ging het mes nog een keer over mijn arm en nog een keer. Net zolang tot ik niets meer voelde en er alleen nog maar bloed was.

Ik haat het van mijzelf als ik automutileer. Maar het is soms zo’n fijne uitlaatklep. Ik kan niet uitleggen waarom… Misschien is het de controle die het mij geeft over wat ik dan even voel. Misschien om weer even met dingen te kunnen dealen. Misschien om dan even verdoofd te worden van alles, Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik het haat maar er ook tegelijk van hou…

Advertisements

Fetish Fascinatie

De afgelopen paar dagen waren zwaar. Ik heb afgekickt op eigen kracht van een aantal medicijnen en voelde mijzelf daardoor niet goed. Ik was snel geïrriteerd en verveeld, ik kon me nergens of moeilijk op concentreren. Mijn laatste blog bleef door mijn hoofd spoken en ik besefte mij dat ik een fascinatie heb voor mensen met een fetish. Op het gebied van seks sta ik nergens meer van te kijken, maar mensen die zo’n voorliefde voor iets hebben ontwikkeld vind ik heel erg interessant.

Ik verwonder mij er over waarom iemand helemaal opgewonden kan raken van leer, urine, SM, voeten, handen etc. Ik vind het zo’n uniek iets. Heel soms ben ik jaloers op mensen die een fetisj hebben. Ik ben soms benieuwd hoe het kan zijn om de rillingen over je rug te voelen lopen bij het zien/voelen van iemand zijn voeten, handen of iedere andere fetish.

SM daarin tegen kan ik nog wel voorstellen, tenslotte is de grens tussen pijn en genot heel dun. De huid is het grootste seks orgaan wat iemand heeft en dit is op een heleboel manieren te prikkelen. Pijn kan daarom lijkt mij heel erg fijn zijn. Het rollen spel wat er aan vooraf gaat, dominantie en onderwerping aan iemand, dat vergt heel veel vertrouwen van elkaar en kan voor beide partijen een ultiem gevoel van begeerte los maken.

Ik geloof dat iedereen wel een turn on heeft. Maar waar zou de grens liggen tussen fetish en turn on?

 

De winnende man

In het verleden heb ik best wel aan daten gedaan. Veel tallig waren de meeste mannen saai of was het gewoon compleet geen match, maar soms, soms was een man een Fake Match zoals ik dat zelf noem. Het was in het begin vaak iets wat uit kon lopen op een leuke relatie, maar dan was er altijd wel iets waarvan ik altijd de twijfels of de kriebels kreeg.

Zo ook had ik Ruben, een onwijs leuke man van 28 jaar. Echt een lot uit de loterij, we hadden goede gesprekken tot diep in de nacht. Alleen jammer genoeg, ‘t kind woonde nog thuis en had een aardige fascinatie tot in het extreme aan toe voor seks met urine. Jammer genoeg voor hem heb ik dit totaal niet, en liet dit ook gewoon merken. Toen puntje bij paaltje kwam, maakte hij het uit omdat ik niet mee wou gaan in zijn fascinatie.

Toen hij het uitmaakte had ik tegen heb gezegd dat mijn volgende man een winnend lot uit de loterij zal zijn en dat hij dood kon vallen (oke niet zo slim).

Maar het lot heeft mij een lucky shot gegund en mij inderdaad een winnende man uit de loterij gegeven. Het is een onwijs leuke jongen, acht dagen jonger  en heeft een eigen bedrijf wat goed loopt. Samen vullen we elkaar goed aan, ik vul hem aan met zijn zwakke punten en hij mij op de mijne.

Vandaag moest ik terug denken aan Ruben, een steek door mijn hart ging er even. Maar toen verscheen er een glimlach. Ik heb het nu veel beter, een lieve vriend een stabiele toekomst. Ik vond het grappig hoe totaal anders dingen kunnen worden of nouja beter een totale tegenstelling kunnen worden van elkaar binnen een kleine vier maanden.

Well Darling, mocht je dit ooit lezen… Mijn keuzes waren niet altijd slim. Maar ik hou van je! XX

Mijn kat redde mijn leven…

“Misschien is het beter als ik mezelf van het balkon af stort, of alle pillen inneem die ik maar kan vinden hier in huis. Misschien verdrink ik mezelf wel in de vijver hier tegenover.”

Al deze gedachten heb ik de afgelopen periode gehad, gevoeld en gedacht. Soms was het verleidelijk om er maar gewoon een eind aan te maken. Maar het zou te makkelijk zijn, en iedere keer als er weer zo’n gedachte voorbij kwam, dan waren er vaak twee problemen. A; het was niet eens haalbaar. Want zeg nou zelf, mijzelf verdrinken in een vijver waarvan het water tot aan mijn knieën komt, is ook wel een beetje lastig om heel eerlijk te zijn. En B; iedere keer als ik naar mijn kat keek, dacht ik bij mijzelf: Ik kan dat beestje dat ook niet aandoen. Straks zit hij een paar dagen zonder eten en drinken en dat zou ik eigenlijk best sneu vinden. En als ik een overdosis neem, dan zit die kat ook met zo’n stinkend lijk. Lekker dan…

Ik weet dat het heel raar klinkt dat ik op dat soort momenten het welzijn van mijn kat een stuk belangrijker vond dan wat ik vrienden en familie aan zou doen. Alleen, voor die lieve kleine pluizenbal die mij iedere dag weer stipt om half elf mijn bed uitwerkt omdat hij eten wil nou achter te laten… Dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen. Ik denk dat ik dat nog erger vond dan alles wat er door mijn gedachten heen schoot. Mijn kat heeft mijn leven gered, mij behoed voor het maken van een onwijs domme fout die niet meer om te keren zou zijn. En als ik nu in die ogen kijk, dan ben ik blij dat ik het niet gedaan heb. Ik hou teveel van mijn kat om hem alleen achter te laten.

Sinds kort krijg ik medicijnen voor mijn depressie en worden de gedachten om eruit te stappen gedempt. Eindelijk wordt de ruis van mijn gedachtegang een beetje stil gelegd. Ik realiseer me nu pas, dat het feit dat ik nog overeind sta, te danken heb aan een heleboel kopjes, gespin en gemiauw. Hoewel mensen die een depressie hebben soms wat moeite hebben om altijd even goed voor zichzelf te zorgen, ben ik er heilig van overtuigd dat het zorg dragen van een dier wat aandacht nodigt heeft, ons vaak red van een fout die niet meer terug te draaien is. En dat we dan ook vaak beter voor onze dieren kunnen zorgen dan voor onszelf.

 

 

 

 

En toen was er licht

Eindelijk! Na weken van problemen, gedachtes over van alles en nog wat komt er eindelijk een lichtpuntje. Misschien is het waar dat wanneer het geen zin meer heeft om vooruit te kijken, dat omhoogkijken dan de beste optie is, en in mijn geval is het waar.

Gisteren kreeg ik dan eindelijk een gesprek voor mijn depressie met mijn casemanager. En vandaag om twaalf uur was het eindelijk zover, de psychiater stond op de stoep. Na een gesprek van ruim één uur kwam het verlossende woord. Ze gaat medicijnen geven om mij te helpen en alle ruis die steeds door mijn gedachten heen komt wat te dempen. Voor veel mensen zou het klinken als een regel rechte ramp pillen, maar voor mij… voor mij klinkt het even als een geschenk. Hulp, hulp waar ik zo naar snakte is er dan eindelijk.

Misschien was steeds vooruit willen de verkeerde keuze, maar omhoog willen juist de goede. Het is dan ook tijd om een keer van koers te veranderen en te gaan klimmen. Klimmen naar het licht wat nu boven mij schijnt in plaats van voor mij. Ik heb geen idee wat ik zou bereiken als ik boven ben, maar dat zie ik dan wel. Wat nu voor mij het meest belangrijke is, is dat ik uit deze alles verstikkende duisternis kom.